Geldgebrek
Onlangs bezocht ik een Rabobankfiliaal met als doel een behoorlijke som geld op te nemen. Cash. Drieduizend euro. Dat is geen kroketje, dat haal je niet uit de muur, zo is mijn gedachte. Toch maar even naar binnen.
Een vriendelijke dame komt mij al tegemoet. Ik geef aan dat ik een behoorlijk bedrag wil opnemen. “Wij hebben hier geen geld, dat is al jaren zo. Daar zijn wij ook niet blij mee”
Een bankfiliaal zonder geld is als een bakker zonder brood.
Zij wees mij erop, dat ik het geld uit de pinautomaat kan halen. Probleem is echter dat hier een limiet per dag aan is verbonden. Via Rabobank internet bankieren kon ik de daglimiet eenmalig te verhogen. Zo gezegd zo gedaan. Na wat gepuzzel op de website van de bank verhoog ik mijn daglimiet naar het gewenste niveau. Enkele minuten later ontvang ik een e-mail waarin te lezen staat, dat mijn verzoek in behandeling wordt genomen. “Dit zal enkele dagen in beslag nemen”, zo staat er in de mail beschreven.
Enkele uren later wordt ik echter al door een dame van de Rabobank gebeld. Of het klopt dat ik een bedrag van drieduizend euro wens op te nemen? Jazeker. Of ik mijn geboortedatum door wil geven? Geen probleem. Of ik mijn BSN nummer bij de hand heb? Tuurlijk. Tenslotte vraagt zij: “Waar wilt u het geld voor gebruiken?” Deze vorm van inmenging in mijn persoonlijke levenssfeer gaat mij duidelijk een stap te ver. “Dat is privé” zeg ik afgemeten, gevolgd door de vraag: “Waarom wilt u dat eigenlijk weten?” Er volgt een onsamenhangend verhaal, maar het komt erop neer dat als er onverhoopt iets fout mocht gaan met deze transactie men ten allen tijde “een controle” uit kan oefenen. Het is dus in mijn eigen belang, dat ik aan haar vertel waarvoor ik dat geld ga gebruiken. Dat is het idee. Ik peins er niet over niet over om mij nader te verantwoorden. Ik zou natuurlijk kunnen zeggen dat ik een cruise ga doen of wat dacht u van de aanschaf van een pallet met kunstmest, maar dat laat ik maar achterwege. De mevrouw dringt verder niet aan.
Omdat banken het steeds moeilijker hebben is het idee ontstaan om klantgerichter te gaan werken. Dat geeft meer binding en continuïteit. Vroeger kon je een bankrekening openen en daar je spaargeld op storten. Op het moment dat je het nodig had kon je het eraf halen. Over service en klantgerichtheid werd niet gesproken. Men wist niet eens wat het was, maar men kende wel alle klanten persoonlijk. Je kon voor alles bij zo’n filiaal terecht.
Bent u recentelijk wel eens bij een ABN AMRO filiaal binnen gestapt? Een lege ruimte, met achterin een servicedesk. Dat is het wel. Gewerkt wordt er niet meer, alles is immers geautomatiseerd. Dat is bankieren anno nu. Dat is het idee.